de maskers
tekst: jo jansseneen masker dat een gezicht moet uitbeelden laat ik het liefst bestaan uit twee gedeelten, zoals er ook twee ogen zijn; het ene om naar buiten te kijken, het andere om naar binnen te kijken.
alleen vertrouwen op het naar buiten gerichte zintuig resulteert vaak in optisch bedrog. slechts het intuïtieve oog kan hierin corrigeren; het moment waarop zintuiglijke indrukken niet langer rusten op het denken, interpretaties.
een helft domineert vaak de andere, zoals
- het dierlijke ten opzichte van het menselijke
- het serene tegenover het banale
- ingetogenheid tegenover uitgelatenheid
- als primaire en secundaire kleuren
- zoals planten stenen overwoekeren
- zowel mannelijk als vrouwelijk
in ogenschijnlijke tegenstelling, uiteindelijke toch rond en heel, verhult door het masker, dat laat zien; het spel van kleuren en vormen. stemmingen die verleiden en vlijen om gezien te worden zodat het ongeziene zich alsnog kan manifesteren.
dat dualisme, of dat dubbele in mijn maskers is symbolisch ;
enerzijds het deel dat weet en anderzijds
het deel dat beïnvloedbaar is en er vaak naast zit.
de dans met het masker
geboren in het carnaval kruipt de mens weer achter zijn masker en toont zijn ware aard. alle typen komen tot leven, tussen dier en god. de mens zit daar tussen. het dier heeft hem geduwd op het punt waarop hij mens kan worden. het hart. alleen op die plaats is een mens menselijk. hier eindigt zijn dualiteit, het dier was zijn verleden, maar hoeft geen toekomst te zijn, want;er zijn nooit slechts twee tegenovergestelde krachten in het spel, maar drie. deze derde kracht is vaak onzichtbaar. bij alleen twee krachten vallen dingen uit elkaar de derde kracht houdt de mens bij elkaar. daardoor is een mens die kan voelen, die kan huilen en lachen die kan bidden en die kan delen, het echte menselijke wezen.
de dageraad van de mensheid is in hem aangebroken, de keuze is nu tussen echt en onecht. hij kan zijn maskers, zijn onechtheid in stand houden. of alles opgeven wat onecht is en beslissen authentiek te zijn.
in de dans met het masker als bescherming spelen we nu de ware emotie, tot uit de hele regenboog aan kleuren tevoorschijn komt wat verborgen bleef. de harmonie die wordt geboren uit dit palet is de mens; een brug tussen tussen de dierlijke natuur en de goden.