de sculpturen

		Een kunstwerk is een poging een brug te slaan tussen willen en zijn. Het probeert nieuwe betekenissen te vinden, uitdrukking te geven aan een nieuwe omgang met de werkelijkheid. In die zin kan het kunstwerk een nieuwe wereld scheppen - het zoekt een nieuwe natuur voor de oude dingen. Of zoals Plato schreef in zijn Temeus, 'julie Grieken zijn altijd kinderen, de oudheid is geen oudheid, het is onze jeugd, wij zijn oud !.'
Hier geldt dat dit niet zomaar een willekeurig verzinsel van de kunstenaar is. Zijn creativiteit en transpiratie ten spijt, is hij het niet zozeer zelf die nieuwe betekenissen aandraagt, zij overkomen ook hem, net als andere mensen. Hij is een medium, een koploper, een antenne onder de mensen. Zijn atelier is geen fabriek maar een laboratorium, betekenissen worden er niet gemaakt, zij ontstaan er. De taal die het kunstwerk tot ons spreekt, de natuur van de dingen die het vertolkt, is noch een copie van de taal der dingen, noch een verzinsel van de kunstenaar zelf. ¨Voor een beeldhouwwwerk staat iedereen als voor een vorst, afwachtend of en hoe het tot hem zal spreken. En net als de vorst moet men niet zelf het beeldhouwwwerk toespreken: want dan zou men alleen zichzelf horen.¨ Toen Schopenhauer dit schreef, had hij natuurlijk het publiek op het oog, de toeschouwer van het kunstwerk. Het paradoxale is nu, dat zijn opmerking evenzeer opgaat voor de kunstenaar zelf. Nog voordat het kunstwerk zijn handen verlaat, is het een nieuw en eigen leven begonnen. Kunst drukt het wezen der dingen uit - maar dit is niet iets dat bestaat, geen ding binnenin het ding; het is iets dat gebeurt. De natuur der dingen bestaat dus niet, maar geschiedt, zij overkomt u. Waar? Om u heen. Nu.